Skip to content

Skuteczność i bezpieczeństwo rekombinowanego ludzkiego aktywowanego białka C w przypadku ciężkiej sepsy czesc 4

3 tygodnie ago

519 words

Pacjentów definiowano jako mających niedobór białka C, jeśli poziom aktywności białka C w osoczu był poniżej dolnej granicy normy (81 procent) w ciągu 24 godzin przed rozpoczęciem infuzji i zdefiniowano jako wykazujący wstrząs septyczny, jeśli spełnili kryteria dla układu sercowo-naczyniowego. dysfunkcji w dowolnym czasie w ciągu 6 godzin przed rozpoczęciem infuzji. Analiza statystyczna
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była śmierć z dowolnej przyczyny i została oceniona 28 dni po rozpoczęciu wlewu. Nasza prospektywnie określona podstawowa analiza obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymywali infuzję przez dłuższy czas, przy czym pacjenci byli analizowani zgodnie z grupą leczenia, do której zostali przydzieleni losowo. Badanie miało na celu zarejestrowanie 2280 pacjentów; dwie zaplanowane okresowe analizy niezależnej komisji monitorującej dane i bezpieczeństwa wystąpiły po 760 i włączono 1520 pacjentów. Statystyczne wytyczne dotyczące zawieszania rekrutacji, gdy drotrekogina alfa aktywowana okazała się znacznie skuteczniejsza niż placebo, zostały określone a priori i wykorzystały funkcję wydatków O Brien-Fleming zgodnie z metodą Lan i DeMets.28
Dane analizowano zgodnie z prospektywnie zdefiniowanym planem. Podstawowa analiza została oparta na teście Cochrana-Mantela-Haenszela, w którym grupy były stratyfikowane na podstawie trzech podstawowych zmiennych towarzyszących: ciężkości choroby, co odzwierciedla wynik w Fizjologii Ostrej i Chronicznej Oceny Zdrowia II (APACHE II) 29 (3 do 19, 20 do 24, 25 do 29 lub 30 do 53, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę); wiek (młodszy niż 60 lat lub 60 lat lub więcej); oraz poziom aktywności białka C w osoczu (40 procent lub mniej, 41 do 60 procent, 61 do 80 procent, 81 procent lub więcej lub nieznany). Odpowiednie ryzyko względne i przedział ufności wynoszący 95 procent zostały obliczone przy użyciu metody skorygowanej logitowo. Czas od rozpoczęcia infuzji do śmierci porównywano w obu grupach w podobny sposób, stosując test stratyfikowanej log-rank. Przedstawiono wyniki zarówno analiz stratyfikowanych, jak i niefikatyzowanych. Oceniliśmy spójność wpływu leczenia na ryzyko zgonu w podgrupach, określając, czy względne ryzyko i 95-procentowy przedział ufności dla każdej podgrupy obejmował obserwowane względne ryzyko dla całej populacji.
Zmiany poziomu wyjściowego D-dimeru w osoczu i interleukiny 6 w surowicy zostały przeanalizowane u pacjentów, którzy uzyskali kolejne pomiary za pomocą analizy wariancji danych rankingowych. W przypadku pacjentów z brakującymi danymi wykorzystaliśmy metodę imputacji ostatnia obserwacja . Odsetek pacjentów, którzy mieli ciężkie zdarzenia niepożądane i nowe infekcje, porównywano w dwóch grupach przy użyciu testów chi-kwadrat Pearsona. Wszystkie podane wartości P są dwustronne.
Wyniki
W czasie drugiej tymczasowej analizy danych od 1520 pacjentów, rejestracja została zawieszona, ponieważ różnice w śmiertelności między dwiema grupami przekroczyły wytyczne A priori dotyczące przerwania badania. Przedstawione tu wyniki obejmują dane od dodatkowych pacjentów, którzy zostali zapisani przed ukończeniem drugiej tymczasowej analizy.
Podstawowa charakterystyka pacjentów
Z 1728 pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji, 1690 otrzymało badany lek lub placebo
[podobne: zapalenie ochrzęstnej małżowiny usznej, oscyloskop katodowy, olej kokosowy na białe zęby ]
[przypisy: uchyłki przełyku, zapalenie ochrzęstnej małżowiny usznej, krwiak małżowiny usznej ]